sanırım başıma ne geliyorsa, varlığına hep inandığım ama bir türlü açığa çıkaramadığımı düşündüğüm o potansiyelimin aslında hiç var olmadığını kabullenemediğimden geliyor.

çabalamaktan yoruldum. aslında yorulmadım. yorulmak, içimdeki enkazı tarif etmeyecek kadar masum kalıyor. yorulmak geçici bir durum. tiksinti... evet, doğru kelime bu sanırım. çabalamaktan tiksiniyorum, midem bulanıyor. manasız, yapay, kışkırtıcı ama tatmin edici olmaktan bir o kadar uzak illüzyonlar için bu kadar saçmalığa katlanmaya çalışıyorum, bunca çileyle boğuşuyorum; neden bilmiyorum. neden

faturalardan, kredi kartı ekstrelerinden başka yaşadığıma dair ne kanıt var? ödediğim borçlar dışında bu dünyadan geçtiğimi kanıtlayacak tek bir şeyim yok. kim bildi ki ne hissettiğimi, kim gördü gerçekten burada olduğumu?

bundan yirmi yıl önce, en son lisede veya üniversitede gördüğüm birinin hayatımda kalmaya devam etmesi ne kadar mümkündü? gerçi hayatımda olması pek doğru bir tanım değil; şu an da hayatımda sayılmazlar aslında. sadece, birbirimizin hayatlarının çok kısıtlı bir bölümünü, o da ancak karşı tarafın izin verdiği ve görünmesini istediği kadarıyla

yaklaşık bir yıl önce burada yazmaya başladığımda bir şeyleri değiştirebileceğime inanarak yola çıkmıştım. ama olmadı. içinde olduğum çukuru daha da derinleştirmeyi başardım. finansal ve mental anlamda hiçbir ilerleme kaydedemedim. böyle olacağını az çok biliyordum aslında. yine de kendime bir şans vermek istedim. aslında şans vermeyi diledim; bir iyi niyet temennisiydi.

başka bir hayat mümkün mü?

eğer benim için üzülen biri varsa, sanmıyorum ama, üzülmesin. ben, ne bir ağıta ne de bir damla yaşa değerim.

kendimden vazgeçmeme izin vermeyeceğim.

başkalarının kırık dökük kalbini ellerimle toplarken, kendi paramparça ruhumu halının altına süpürdüm.