mesela yani # 3

çabalamaktan yoruldum. aslında yorulmadım. yorulmak, içimdeki enkazı tarif etmeyecek kadar masum kalıyor. yorulmak geçici bir durum. tiksinti... evet, doğru kelime bu sanırım. çabalamaktan tiksiniyorum, midem bulanıyor. manasız, yapay, kışkırtıcı ama tatmin edici olmaktan bir o kadar uzak illüzyonlar için bu kadar saçmalığa katlanmaya çalışıyorum, bunca çileyle boğuşuyorum; neden bilmiyorum.

neden yazıyorum? buraya yazdıklarıma dönüp baktığımda çoğundan bir şey anlamıyorum. zihnimde hiçbir yere temas etmiyor. neyi, ne için yazdığımı unutuyorum. ama yine de yazıyorum, yazmaya çabalıyorum. belki de sırf o anlık, cılız bir nefes alma ihtiyacı bu.

ruhum, zihnim yavaşça ama durdurulamaz bir şekilde çoraklaşıyor. çok uzak olmayan bir geçmişe kadar beni heyecanlandıran şeylerin hiçbirine karşı artık bir şey hissetmiyorum. sanki yaşamla aramda görünmez ama varlığını bir şekilde hissedebildiğim bir duvar var.

her şeyde ve herkeste rahatsız edici bir yanlışlık, bir çarpıklık seziyorum.

iyi bir dinleyiciye, şefkatle yaslanabileceğim bir omuza mı ihtiyacım var? sanmıyorum. ihtiyacım olan düz, basit, sıradan temaslar. sorunlarım hakkında değil, asla; basit, anlamsız, konuşma bittikten on beş dakika sonra kimsenin hatırlamayacağı şeyler konuşabileceğim birilerine ihtiyacım var, hepsi bu.

basit görünen pek çok şeyden korkuyorum, nedenini bilmiyorum. basitliklerinin farkında olmama rağmen zihnimde canlandırmaya bile çoğu zaman cesaret edemiyorum. o basitlik bir anda kontrolden çıkıp dev bir kaosa dönüşüyor ve ben onun içinde yok oluyorum.

bağımlılıklar ve zaaflar sanırım kanser gibi bir şey. tam olarak iyileşmek, alt etmek mümkün değil, geçiyor; ama her zaman nüksetme tehlikesi var. her an tetikte olmalı, kontrollerini aksatmamalısın. bütün tedbirleri alsan bile yine seni bulabilir.

bir komünitem yok. bir şeylere, bir yerlere ait olmak istiyorum bazen. ama sanırım bunun için de çok geç kaldım.